Spring naar inhoud

Hartsverlangen.

In Zuid Portugal staan we in het kasteeldorpje Mértola. Een garage gaat hier onze koelwaterlekkage oplossen. Zo’n kleine, propvolle dorpsgarage, waar de eigenaar mij zelf de camper in en uit laat rijden, want de kans om iets te raken is reëel.
De garage-eigenaar is vriendelijk, maar enorm druk bezig. Door verkeerd bestelde onderdelen moeten we een week wachten tot de (vier uur durende) reparatie. Ik blijf erbij aanwezig om de camper zo nu en dan te verplaatsen.
Pas tegen sluitingstijd is de camper klaar en ben ik bekaf. Waarom? In mijn hoofd hadden allemaal negatieve gedachten rondgewaard: Ben ik wel vriendelijk genoeg? Zijn we hem tot last in zijn drukke bedrijf? Buiten we hem uit, door hier in Portugal de reparatie te doen? En deze gedachten hadden zich herhaald dat het een lieve lust was, in allerlei afgeleide vormen. Mijn patroon is om deze negatieve gedachten weg te duwen, want wat moet ik ermee? Maar… ónbewust zuigen ze mijn energiesysteem leeg. BAH! Zo klaar mee! Dus ik doe mijn oefeningen om niet behulpzame gedachten los te laten en mijn breinverbindingen (lees: patronen) te herprogrammeren.

Toevallig ontmoetten we hier plots een camperstel, voor de derde keer in vijf jaar! Na een spontaan, vrolijke ontmoeting spreken we af op een later moment. Daarna vóel ik ook meteen een onrust, want… de negatieve gedachtemolen gaat geheel vanzelf weer volop aan het draaien: 'Ben ik wel leuk? Ben ik ze niet tot last? Ben ik te druk? Ben ik wel gastvrij genoeg? Of dring ik me teveel op?'
En ik besef: Na die garage ervaring en mijn besluit dat ik dat ècht anders wil, heb ik hier een geweldige leersituatie. Ik ben me zowèl bewust van mijn verkramping, als van mijn diepe verlangen om mezelf hiervan te bevrijden. Dat wakkert moed aan om de kennis en vaardigheden die ik heb in te gaan zetten tijdens dit contact.
Na het tweede contact van 1,5 uur loop ik volledig vast in mijzelf, wat de campervrienden vermoedelijk totáál niet doorhadden, want ik ben (helaas) wel een talent in mijn gevoel verbergen. Bij Klaas tijdens lunch en wandelpauze, erken ik mijn wanhoop en kan ik met Klaas delen wat er in me omgaat. Zo wordt me helder: mijn diepste verlangen is om me liefdevol met mijzelf te verbinden, wanneer ik in contact ben met anderen.
En Klaas? Die luistert en gaat verder zijn eigen gang, ongestoord, zonder schuldgevoel of wat dan ook! Wát een voorbeeld! Hij ziet me struggelen, lost niks voor me op (want dat kan toch niet) en is àltijd beschikbaar als klankbord. What a guy!
Tijdens een derde samenzijn, wanneer de anderen het woord voeren, kan ik binnen in mij de rust nemen om me te verbinden met mildheid, met onvoorwaardelijke acceptatie voor mijzelf, waarin ik niets afwijs van wat uit mij voortkomt, maar erkennen en omarmen. En… dat voelde zó fijn, ontspannen, zo vriendelijk. Terwijl ik dit schrijf ontroert het me nòg. En… het samenzijn werd fijn en intens, met openheid, sprankeling, interesse, waardering naar elkaar en onszelf.

De volgende dag scheiden onze wegen weer, zonder beloften, in alle vrijheid, zoals dat gaat bij camperaars. Nagenietend trekken wij ons terug in een stil stukje natuur bij Foz de Odeleite.
Het óntzettend bijzondere was dat er nu, ná de ervaring van onvoorwaardelijke liefde voor mijzelf, ineens een vriendin, die eerst nog wat op afstand was, een audio bericht stuurt met een overweldigende, liefdevolle boodschap waar ik diep door geraakt word. De liefde die door haar heen mijn kant op stroomt, toont mij ineens ‘die grote, universele bron van liefde’ van waaruit wij ontstaan zijn. Het is ontzagwekkend, deels zelfs eng. Er is een hartsverbinding die mijn verstand te boven gaat, die me hartkloppingen geeft van de zenuwen… als ik me overgeef aan deze bron, verlies ik alle (bedachte) controle.
En tegelijk is er een diep verlangen naar stil gewaarworden hoe het mijn hart vult.

‘Het is ons licht, niet onze duisternis die ons het meest bang maakt.’

Na een paar dagen in een soort van parallelle wereld, word ik weer met beide voeten op de grond gezet door noodweer met heel, heel veel regen, giga onweer en flinke wind. We nemen 2 stadse dagen, beschut en op harde ondergrond. We doen boodschappen, de wasserette en bloedcontrole voor Klaas, waarvan de uitslag weer goed is.
We gaan de grens over naar Spanje, Andalusië, en rijden door een overstroomd gebied in Huelva naar Mazagón. We strijken neer aan de rand van National Park Doñana, op een afgelegen parkeerplekje in een pijnbomenbos. Plots, zo extreem als Spanje kan zijn, slaat het barre herfstweer om naar een stralende zon en 20 graden! WOW! Bizar! Maar wat héérlijk!
Een 500 meter kronkelend wandelpad door het bos, leidt naar de Atlantische oceaan. De branding moet nog tot rust komen en buldert terwijl we in de zon lopen. De dagen erna zijn als uit een vakantiebrochure: We drinken onze koffie op het duin, met achter ons 100 meter hoge goudgele kliffen, ertussen de uitlopers van het bos en voor ons een leeg strand en de aanrollende golven. Het is genieten dat hier de gele brem weer begint te bloeien en dat op 21 december, de kortste dag! Naast zowel strand- als boswandelingen en meditatieve stilte, richten we ons ook weer op geïnspireerd schrijven. Woorden die in ons opborrelen, gevoed vanuit inspiratie, naar buiten laten stromen via onze vingers op de toetsen… Màchtig mooi!
Naast onze eigen schrijfprojecten hebben we ook een 5 daagse schrijfmarathon voor de bosvereniging. Ook dat hoort bij ons idealisme. Twee beleidsstukken, met onderbouwende bijlagen. We genieten van het sámen schrijven en elkaar aanscherpen tot degelijke inhoudelijke stukken, al doen zich hier ook de zware laatste loodjes voor.

We verblijven hier twee weken tot in het nieuwe jaar. Paradijselijk! Samenzijn in ons sfeervolle huisje, onze kleine, veilige tribe, geheel los van tradities die niet meer echt de onze zijn, zoals kerst en oudjaar...  het begrip tijd gaan we steeds meer doorzien en ervaren we als een hulpmiddel, niet meer als een leidraad in het bestaan. Onze traditie is de film Gandhi bekijken, dat doen we jaarlijks en is ook nu weer erg inspirerend. WAUW!
Het nomadenbestaan is iets wat maar weinig mensen zich werkelijk voor kunnen stellen: de vrijheid, natuur, tijdloosheid en vrijelijk ruimte geven aan het verlangen wat diep in ons leeft. Volgens mij is dit de bedoeling van het leven: het hartsverlangen volgen en àlles aangaan wat daarbij op ons pad komt.

Na onze tweewekelijkse boodschappen in het drukke Sevilla, gaan we rondzwerven in de bergen van Sierra de Grazalema. Het is een klein, uitermate afwisselend natuurgebied met kale bergruggen van kalksteen, diepe ravijnen, steile rotswanden waar de gieren in groepen rondcirkelen, met bos begroeide valleien, kabbelende riviertjes en weides met bloemen en zoemende insecten. Het is het natste gebiedje van Spanje en daarom prachtig groen, maar komende weken droog. De nachten zijn in deze tijd rond het vriespunt. Opstarten met houtkacheltje, maar overdag meestal zon en ongeveer 15 graden. Áls we dat willen, kunnen we elke dag een nieuwe wandeling doen in uiteenlopende sferen, maar ook in de camper verblijven we continu in een geweldige omgeving.